Portret rodzinny z osobnych zdjęć

Wspólne zdjęcie całej rodziny to biały kruk: zawsze kogoś brakuje, ktoś zamknął oczy, ktoś stoi w trzecim rzędzie za wujkiem. Portret rodzinny z osobnych kadrów rozwiązuje problem u źródła — każdy trafia na płótno ze swojego najlepszego zdjęcia. Oto jak składa się taką scenę, żeby wyglądała jak uchwycona jednym spojrzeniem.

Zasada nadrzędna: jedno światło

Sceny „sklejane” zdradza światło: każdy przyniósł swoje — ktoś z plaży, ktoś z lampy błyskowej, ktoś z pochmurnego podwórka. Pierwsza decyzja autora to wspólny kierunek i temperatura światła dla całej kompozycji; potem każda twarz jest opracowywana tak, by w tym świetle „stanęła”. To najwięcej pracy — i największa różnica między portretem a fotomontażem.

Skala i perspektywa

Głowa dziadka z legitymacji i wnuczki z selfie różnią się skalą i obiektywem. W scenie wszystkie postaci muszą trzymać wspólną perspektywę — dlatego prosimy o kadry możliwie „portretowe” (twarz + ramiona, bez szerokiego kąta z bliska). Resztę wyrównuje warsztat: zasady dobrej kompozycji działają tu tak samo jak w malarstwie sztalugowym.

Kierunki spojrzeń, czyli reżyseria sceny

Kilka osób patrzących „donikąd” rozbija scenę. Projektując układ, decydujemy: kto patrzy na widza (zwykle jubilat, senior rodu), kto na siebie nawzajem (pary, rodzeństwo), kto „w scenę” (dzieci przy zabawie). Ten teatr spojrzeń robi z galerii twarzy — rodzinę.

Co przygotować

1. Listę osób z relacjami (kto z kim, kto obok kogo powinien stanąć).
2. 2–3 zdjęcia na osobę — kryteria opisaliśmy osobno.
3. Pomysł na scenę — stół świąteczny? ogród? kanapa wielopokoleniowa? Podpowiemy warianty, tradycja gatunku jest długa jak historia malarstwa.
4. Wrażliwości — kogo ująć dyskretniej, czyje atrybuty są ważne (laska, okulary, nieodłączny pies).

Osoby, których już nie ma

W scenach wielopokoleniowych często prosicie Państwo o obecność zmarłych bliskich. Robimy to z taktem — bez „ducha nad stołem”, po prostu: obecni. Osobny tekst poświęciliśmy portretom pamiątkowym; w scenie rodzinnej obowiązują te same zasady delikatności.

Czas i budżet

Scena wieloosobowa to tygodnie pracy: projekt układu, akceptacja szkicu, opracowanie postaci partiami. Prace od 500 zł, kwota rośnie z liczbą postaci — liniowo, bez progów- -niespodzianek (mechanikę tłumaczy sala cen). Na rocznice i jubileusze warto startować 4–6 tygodni przed datą przez formularz wyceny.